zandstorm (Queensland Meteorological Survey)

Waarom ik op 25 maart demonstreer

Laat het duidelijk zijn: er is geen enkel excuus om de klimaatdreiging te negeren. Alle IPCC-rapporten van de afgelopen tien jaar waren er duidelijk over.
[…]
En daarom ga ik vrijdag weer naar Brussel om samen met mijn vrienden van de Grootouders voor het Klimaat te demonstreren voor een betere en rechtvaardige toekomst voor mijn kleinkinderen, voor de komende generaties op deze door de Westerse mens zo verwaarloosde planeet…

Foto 1 Jan Stel AA

Omarm de Chaos

‘Omarm de chaos’ blijkt een bijzonder inspirerend en hoopvol boek te zijn over de transitie en het kantelmoment waar we op af stevenen… een transitie die oude, gevestigde belangen uiteindelijk niet kunnen tegenhouden. Ja, we leven nu in een chaos en dat is positief, weten Jan Rotmans en Mischa Verheijden. Een ideaal boek voor onder de kerstboom, weet GvK-blogger Jan Stel.

IMG_9612_169

Slaapkamergeheimen

Mijn vrouw en ik slapen in een slaapkamer die tachtig jaar oud is. In ons bed is mijn vrouw nog gemaakt door haar ouders. We hebben de hele slaapkamer door een vakman opnieuw laten politoeren. Dat heeft meer gekost dan een nieuwe bij Ikea. Maar er is ook zoiets als emotionele waarde. Iets van je ouders blijven gebruiken. Mijn vrouw doet dat veel plezier. Voor haar heeft die slaapkamer zeer veel waarde. Net zoals de massieve tafel in haar werkhoek. Die heeft haar grootvader nog tweedehands gekocht.

P1040421_200207_green again

Oproep tot een wereldwijde Algemene staking voor het klimaat

De klimaattop in Glasgow was een mislukking, een zoveelste gemiste kans. Vage beloftes, compromissen, niet-bindende afspraken, gefoefel in de marge. En dat terwijl de werkelijke CO2 uitstoot wereldwijd een stuk hoger is dan wat de officiële cijfers ons vertellen. COP26, op zich al een veeg teken: al zesentwintig jaar lopen de wereldleiders achter de feiten aan.

Einde COP26

COP-kater

Evenals bij de Klimaatconferentie in 2009 in Kopenhagen, heb ik de Glasgow COP met veel interesse, en enige hoop, gevolgd. Evenals in 2009 hoopte ik dat de wereld en hun leiders de boodschap van de wetenschap en talloze bezorgde ouders, grootouders, maar vooral de jeugd, eindelijk zouden hebben begrepen. De hoop was al snel weg. Na twee dagen retoriek van regeringsleiders die blijkbaar een goed beurt wilden maken, bekroop me het gevoel van ‘daar gaan weer’.