isvag-oven-BBL

Nieuwe ISVAG-oven geen goede zet voor het klimaat

De goedkeuring van de nieuwe ISVAG-verbrandingsoven ondermijnt het Vlaams klimaat- en afvalbeleid, zo stelt Olivier Beys van BBL.  “Dat de minister de bouw van de nieuwe verbrandingsoven toestaat, is onbegrijpelijk. Deze beslissing maakt het zo goed als onmogelijk om de klimaatdoelstellingen van de afvalsector tegen 2030 te halen. Volgens het klimaatplan moet de CO2-uitstoot van de afvalsector dalen met 50% ten opzichte van 2005, dat is een daling van 1,4 miljoen ton CO2-equivalent in absolute cijfers. Maar de verbrandingsoven zou net een overcapaciteit van 20.000 tot 55.000 ton per jaar opleveren.”

Bovendien blijkt uit onderzoek van VITO, de Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek, dat verwerkingsinstallaties in de Antwerpse haven een hoger energierendement halen en dus minder CO2 uitstoten. Deze betere opties worden simpelweg van tafel geveegd.” Knack kon de hand leggen op de volgende cijfers:

Investeringskosten oven:

  • ISVAG Wilrijk: 185 miljoen euro
  • Stoomalternatief haven: 150-160 miljoen euro

Verwerkingskosten per ton afval:

  • ISVAG Wilrijk: 130 euro/ton
  • Stoomalternatief haven: 110-117 euro/ton

Energierendement:

  • ISVAG Wilrijk: 56 procent
  • Stoomalternatief haven: 80 procent

Vermeden CO2:

  • ISVAG Wilrijk: 72.000 ton/jaar
  • Stoomalternatief haven: 130.000 ton/jaar

Met deze goedkeuring hypothekeert de Vlaamse Regering ook haar ambities op het vlak van de circulaire economie.

De minister stelt weliswaar een paar – interpreteerbare – voorwaarden aan ISVAG, maar die geven geen fundamentele verbetering en ze maken de opvolging en het beheer van de verbrandingscapaciteit alleen maar onduidelijker. De intense druk om de negatieve adviezen van het Vlaams Energieagentschap en de Gewestelijke Omgevingsvergunningscommissie (GOVC) te veranderen in de huidige positieve adviezen is een teken aan de wand.  Ook Knack verwijst onverholen naar het immense gelobby om tegen alle uitstoot-, gezondheids-, logistieke en economische logica in de duurste verbrandingsoven te vergunnen, die vlak bij een woonwijk ligt en enkel per vrachtwagen – niet per spoor of per boot – te bereiken is. Dagelijks zullen honderden vrachtwagens over de Antwerpse ring en over de A12 van heinde en verre afval aanvoeren. Goed om weten: die drukste ‘steenweg’ van België, kreeg recent twee extra rijstroken op het grondgebied van de gemeente Aartselaar én heeft er ook de twee dodelijkste kruispunten.

Meer weten over verbrandingsovens? Lees hier  het complete BBL-dossier.


De gemeente Aartselaar en enkele omwonenden beslisten al om beroep aan te tekenen bij de Raad voor Vergunningsbetwistingen. Je vindt hun belangrijkste argumenten hier.


Wil je het lange verhaal van ISVAG opfrissen? De Aartselaarse MINA-raad helpt je daarbij met de ISVAG-geschiedenis in een notendop. Je leest overde eerste protesten, de genetische afwijkingen die al kort na de opstart optraden, het politiek en juridisch getouwtrek en de vele loze beloften aan de inwoners van de gemeente. “Een lange, harde strijd van formeel protest, betogingen, wetenschappelijk onderzoek, internationale (media)aandacht en institutionele koppigheid.” De MINA-raad analyseert ook:

In het licht van de steeds heftigere klimaatproblematiek en de noodzaak om om te schakelen naar een circulaire, duurzame industrie, zit afvalverwerking in de spits van het debat. Afval is immers het resultaat van een lange productie- en consumptieketen. Logisch dat de vraag naar alternatieven voor verbranding steeds nadrukkelijker wordt gesteld.

​Wie er de berichtgeving in de media doorheen de voorbije decennia op naleest, ziet hoe dit debat rond de ISVAG-verbrandingsoven in Wilrijk is gevoerd. De ISVAG-verbrandingsoven blijkt daarbij een typevoorbeeld van afvalverwerking uit de 20e eeuw. De strijd tegen de geplande capaciteitsuitbreiding van de verbrandingsoven is dan weer een typerende strijd voor de 21e eeuw.

Dit document geeft een overzicht van de lange historie die dit probleemdossier met zich meedraagt. Het legt verbanden met het Vlaamse klimaat-, milieu- en afvalbeleid en kijkt naar de laatste ontwikkelingen op gebied van afvalverwerking en -preventie. Het Antwerpse ISVAG-dossier toont aan hoe een klassieke beleidsmaatregel kan ingehaald worden door een veranderende werkelijkheid, maar eveneens hoe inert de politieke reactie daarop kan zijn.”

Liefhebbers van achterkamerpolitiek raden we bovendien aan om het volgend pijnlijk accuraat artikel in Knack te (her)lezen, waarin de rol van Sophie De Wit, burgemeester van Aartselaar voor N-VA versus Kristof Bossuyt, voorzitter van de raad van bestuur van ISVAG en districtsburgemeester van Wilrijk, ook voor N-VA, wordt toegelicht.   

Reactie toevoegen

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met * .

zeventien − 11 =