pexels-ozgur-surmeli-124841273-38369186_1609c

We noemen het rook

Denk niet dat het alleen het verkoolde woud is
dat over de heuvels hangt.

In die asgrauwe lucht
zweven olijfboom en pijnboom,
de kurkeik die ouder was
dan wie hem ooit een naam gaf.

Er zweven nesten in,
veren, vleugels,
het haastige hart van een hagedis,
holen waarin het duister
ooit veilig was.

Hier hangt wat gisteren nog
de luwe schaduw was van het woud,
het koele pad naar de bron,
de geur van tijm onder onze voeten,
het geduld van stenen
waarop de regen eeuwenlang
zijn vingers achterliet.

Ook de huizen zijn er:

de tafel waaraan pas nog werd gegeten,
het bed waarin iemand
voor het laatst zonder angst
slapen ging,
vergeelde foto’s,
voor immer uitgewist,
de kinderjas aan de haak,
de kom voor de hond,
het boek dat open bleef liggen
bij de zin die niemand
ooit nog lezen zal.

Alles stijgt op.

Het wilde en het tamme.
Wat een naam had
en wat we nooit hebben gezien.
Wat vluchten kon
en wat geworteld stond.
Levens die werden gered
en levens waarvoor
geen tijd meer was.

We noemen het rook,
omdat taal ons vergaat
bij zoveel verdwijnen.

Maar als de wind draait
en de hemel verduistert,
ademen wij ongewild
de wereld in
die wij hebben verloren.

Is dit rouw?
Dat niets echt verdwijnt
zonder eerst
door ons heen te gaan.


illustratie : (c) free use, Özgür Sürmeli via pexel (bijgesneden)

5 Antwoorden

Reactie toevoegen

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met * .